دلنوشته های سمانه محمدصادقی

یاد یار

از آسمان بودند و زنجیری زمین 

من آمدم که زمینم به آسمان روم

تا دل طلوع کند به نقش یاد یار

تا قلب به قلب تاریخ زمان برم

تا دل به خاک خاکش طلا شود

تا سر به سجده معبود عاشقان برم

دل قول می دهد که با یاری خدا

جان را به سمت یاد یاران برم

26اسفند 90(طلاییه)

بسم رب حسین 

مسیح عشق...

اشکی چکید و روی تو را کشید

اَنا قَتَیلُ عَبَرات به دلــــها کشید

این آسمان که خون تو را گرفت

بر آستان عرش خدا کربلا کشید

آن روز که تیــــــــــرها شد قلــم

یک دشت نقاشی ازلاله ها کشید

جان را فدای عشق ،عشق میکند

اَحلی مِن العَسَل گل هــــــــا کشید

تیری که حنجر شش ماهــه میبرد

تا عشق ،غروب عشـــــق راکشید

ساقی که نورحضورش همیشه نور

یـــــک مَشک معرفت وفـــــا کشید

دستان بدون دست ،دست میگرفت

هفت آسمان عَلَم زخـــــم ها کشید

آزاد می شود از حُر، که حُر شود

ارباب معرفت اسمش طـــلا کشید

اشکی که ترشد ازاو،تاخدا رسید

این یاحسین،حسین راخـدا کشید

سرها به روی نی خدا شاهداست

این آسمان و زمین چه ها کشید

رِضاً بِرضاک و تسلیم امــــر تو

هستــــــی به تو تمام دنیا کشید

اشکی ز کودکی  از فـــــراق پدر

سر را بریده دید و ناله ها کشید

افتادبه خاک و بی صدا شکست

قامـــت خمیده عکس بابا کشید

آری حیا ز خون خــدا نمی کنند

پیکر بدون سرزیر سُم ها کشید

تعبیر که میکند آبی شود زمین

این ما رَایتُ اِلا جَمیـــــلا کشید

یا لَیتَنی گویــــــــــم وکنا مَعَک

دل راهزاروصله به کربلا کشید....... 

 شعر از  سمانه محمدصادقی

دوباره به یاد تو و نگاه شیدایی

دلم قرار ندارد ،بگو که می آیی

فقط برای تو گویم،برای تو

از این دلم تویی که پیدایی

از من گذشتی، آخر بگو

بگو که مجنون کدام لیلایی

به جرم کدامین گناه، ای یار

چرا شدم محکوم به رسوایی؟

رفتی و دوباره چشمم به راه

من مانده ام دوباره تنهایی

فرار می کنم آخر ،از این هستی

از این خرابه ی صد رنگ دنیایی

دوباره نقطه ی پایان و یاد تو

دلم قرار ندارد، بگو که می آیی

 .

.

.

.

س.محمدصادقی

بی تو حتی به سیاهی نفسم راهی شده

دست دل را دست هر دل می دهم

جمله هایش جمله گمراهی شده

.

.

.

.

.

س.محمدصادقی

قفست باز شود تو به رهایی برسی

اگر این چند صبا راه به کج می بردی

بازگرد  در ره یار به جایی برسی

.

.

.

س.محمدصادقی

تقدیم به یگانه نجات بخش عالم 

این دل تمام نگاهش برای توست 

گو مرده است و محتاج هوای توست 

شرمنده واژه ها نمی رسند تا خدا

در بند بندگی زیبای توست

اری دوباره زانو زده دلم 

محتاج اشک مهربان دعای توست

از آسمانم و زنجیری زمین

گفتم تمام وجودم فدای توست

دستم به آسمان و اجابت رسیده است 

این آفتاب عنایت رضای توست

س. محمدصادقی تیر88

امید اخر این این دیار می آید

شکسته میشود اخر سختیها

یکی از آن طرف بهار می آید

سمانه محمدصادقی

وقتی با گریه و اشکم از غم زمونه رستم

دل سپردم و  دوباره، دل به آغوش تو بستم

رو به روت نشسته و باز گفته ها، شنیده هامو

واسیه ی یه عمر دوری گفته و گفتم که هستم

وقتی آسمون نگا کرد، وقتی تو اجازه دادی

همه بود و هستیم را،برده اند هم ز دستم

دلم آروم شد و غمها، گوشه ای کنار می رفت

تو ی گوشت آروم آروم ، گفتم من ،بنده ی پستم

 تابستان 84

رحم کن برمن دیوانه ای فریادرس    

یک نظر کن بر من ویرانه ای فریاد رس

هر چه در دنیا گذر کردم به پوچی هر نفس 

تو گذر کن بر دل بیگانه ای فریاد رس

قلب من گشته پر از رنگ سیاهی ای دریغ

ای خدا دل پر کن از پروانه ای  فریادرس

حال گشته بر من مستانه هر لحظه خراب 

تو نشانم ده ره میخانه ای فریاد رس

گرچه اکنون از خودم دور و گم و بیگانه ام

تو برس بر داد این دیوانه ای فریاد رس (ابان 83)

یاد ســقا خونه و یاد کبوترا شدم             

 خودم سـپردم و تو نوکرات رها شدم

برای یه لحـظه نگای مهربونت آقاجون           

 از کجا با چه امیدی رنگ زائـرا شدم

قد یک نفس که اینجا پیش تو طـلا بشم        

 نمی دونی که چقدر بسته هر بلا شدم

حرف دل تمــوم نمیشه آخه از کجا بگم           

 توی منجلاب دنیا آخه من چــرا شدم

چشم دل بارونـی و تـوی حریمت میشینم          

 میدونم پیش دلم موندی که تا جدا شدم

به خدا تموم نمیشه بگو آقــا تا بگم        

 توی منجلاب دنیــا آخه من چرا شدم

این طوری رسم شما بود که دلم رو بشکنی      

 دست خالی اومدم تا آخرش گـــدا شدم

همه امیدم گره زدم به این ضــــــریح            

تو خیالم تو حریمت رنگ کربلــا شدم

میدونم لیاقت گوشه چشمت نداشـت          

 این اسیر نفس و منـم که بی وفا شدم

با هزار هزار تا امید اومدم ولــی بگو             

  ای امام مهـربون چرا بازم خطا شدم؟

آبان 87.

به اشکم ناله ام یا رب نگا کن

در این احوال بد نامم صدا کن

یقین دارم که با من مهربانی

بیا و لحظه ای دل را صفا کن

تمام عمرم از دل در خطا رفت

ببخشم زخم من را هم دوا کن

نمی دانم چه گویم چاره ام چیست؟

تو هرچه خواهی با این بینوا کن 

کلام تو بهشتم درزمین است

الهم من به عشقت مبتلا کن

س.محمدصادقی

با غم پر از غم سوار دلها چه کنم؟

در زمان گم شدم و نشان رویا چه کنم؟

کردم از گل به بهانه هرطرف غوغایی

با نگاه آیینه با دل سودا چه کنم؟

دوستان دائم از این عشق تمنا کردند

با بار تهی در این سفرها چه کنم؟

نور داده آن صمیمی به نفسهایم جان

لطف آن هستی مهربان دنیا چه کنم ؟

در طلوع صبح اگر آیینه ای با من بود

با پلیدی نفسها خدایا چه کنم؟

بندگی گرچه نکردم ای هستی من

با گناه و دیده غرق گناها چه کنم؟

  مهر82

.

.

.

.

.

 .............................................................    87.3.11   

این اسیر غم واندوه تو آزاد نمایی

مشتاق به درگاه تو هر روز نشستم

تا بانگ تو یک روز رسد صبح رهایی

یک عمر به بندم، به جانم نگهی کن

تا باز شود عقده ی شبهای جدایی

دل کندم از این غیر به امید وصالت

شاید که رسد از طرف یار ندایی

من را به خدا یک نفس آرام نباشد

این عشق مراکرد به جان سر به هوایی

............شهریور 86

دلم گشته ویـــــــــــران، ز دوری بیا

نفســـــها شده زخــــــــم ،کوری بیا

همه شب دراین اشک و آه سر کنم

 به قلبــــــــم ندارم ، ســــروری بیا

ببین که بی تو روی عاشقم تنهاست        

تمام غمها ی عالم در ونم پیداست

شکــــایتی  ز دنیا نـــــــدارم ، وقتی       

نگاه من  ، به روی تــو  تنها  زیباست

هر لحظه در آتش یادت مــی سوزم           

 باور نمی کنی که عاشقت شیداست

از بس تر است دیده به ناله های فراق      

 اشکـــــــم به سیل روانه ی دریاست

دل قفل کــرده ام به هرچه دنیایی !         

دل منتظر بــه رنگ تـــو در رویاست

بـــــرای من ،تنهــــــا، یکی هستی       

فـــــــروغ رخت در دلم بی همتاست

از عشق ،برای تـــــو تنها نوشته ام        

 دلم به عشق تــــو در عالم رسواست

تمام مـــــعنی بودن به معنی تــــو          

تمام زندگی ام بی تــــو بی معناست

مرا، طلوع نگاه تـــو زنده می کند         

و گرنه وجود  غرق  بــــی خودهاست

اذان مــــــعرفت در دلـــــــــم آور         

که گوش دل کــر است، بی پرواست

تنها تـــــــویی، به زخم دلم مرهم        

دعای تــــو ، بر  دعـــــای رد  گیراست